Startpagina

De Marrons, het binnenland en de 35ste jaardag van de onafhankelijkheid van Suriname

Roël, R. Lugard, woonachtig in Harderwijk, Nederland en voorzitter van stichting Teeifuka - 24112010

Op 25 november 2010 is Suriname precies 35 jaar onafhankelijk van Nederland. Om deze 35ste jaardag van de Suriname tot een onvergetelijke te maken, is er een presidentiële commissie ingesteld onder leiding van de heer Ivan Graanoogst. Terwijl de commissie Graanoogst bezig is voorbereidingen te treffen om de 35ste jaardag in het hele land goed te laten merken in opdracht van president Desi Bouterse heeft zich in het Paamaka gebied in een goudmijn een ongeluk voorgedaan met verlies aan mensenlevens. Tot 6 december 2010 was tal van festiviteiten gepland. Maar vicepresident Robert Ameerali heeft gezegd dat i.v.m. met de mijnramp de feestweek zal worden aangepast. Ik condoleer daarom Suriname met het verlies en tegelijkertijd feliciteer ik de mensen die rede hebben tot feestvieren met de 35ste jaardag van Onafhankelijk Suriname.

I.v.m. met de jaardag van de onafhankelijk Suriname, wil ik kort mijn mening geven over de relatie: Marrons, het binnenland van Suriname en de onafhankelijkheid van Suriname.

In 1975, toen Suriname onafhankelijk is geworden was ik net 10 jaar geworden, woonde in het binnenland, maar kan mij niks meer herinneren van de festiviteiten in verband met deze “Srefidensi dey”. Kennelijk heeft deze belangrijke dag voor Suriname mij geen bijzondere herinnering achtergelaten. Ik heb mij afgevraagd waarom dit belangrijke moment in de geschiedenis van Suriname voor mij zo emotieloos is en blijft. Wat ik mij wel kan herinneren van srefidensi is een oude kalender van het jaar 1976, die aan de wand in het huis van mijn broer, Lodewijk hing, toen ik in 1980 voor verdere studie in Paramaribo aankwam. Op die kalender stond een geweldige Surinaamse vlag, gevormd door mensen. De mensen die de onafhankelijkheid bewust hebben meegemaakt, zullen deze door mensen op het onafhankelijkheidsplein gevormde vlag nog goed herinneren. Ik mocht dat 5 jaar later bewonderen. Ik denk dat in mijn dorp op de Onafhankelijkheidsdag geen bijzondere festiviteiten hebben plaatsgevonden en daardoor heb ik geen andere bijzondere herinnering aan de Onafhankelijkheidsdag zelf. Eigenlijk is dat triest dat een jongen van 10 jaar zo’n bijzondere gebeurtenis in zijn land heeft gemist en dan niet omdat hij zich afgezet heeft tegen de maatschappij, maar juist omdat de maatschappij hem niet de kans heeft geboden om dit gebeuren bewust mee te maken.

Waarom ik pas op mijn 15de naar Paramaribo voor verdere studie ben gegaan is omdat ik pas op mijn 7de voor het eerst naar school ging. In die tijd begonnen wij in de fleubelklas, dan de hoge fleubelklas, vervolgens de eerste t/m de zesde klas en als je geluk had, ging je voor verder studie naar Paramaribo.

Nu terugdenkend, is mijn conclusie dat de kinderen in Paramaribo bewust de overgang naar een onafhankelijke Suriname hebben meegemaakt, terwijl de kinderen in het binnenland zich niet bewust van deze verandering waren en daardoor voor hen geen betekenis heeft gehad. Als Marronkind had ik dus geen emotionele band met de Onafhankelijkheidsdag van Suriname. Voor mij en heel veel andere Marronkinderen was dinsdag 25 november 1975, een doodgewone dag. Misschien zijn wij naar de kerk gegaan, zoals wij elke zondag deden, omdat het een vrije dag was, denk ik.

Wat kan dit voorval voor de bijdrage van deze Marronkinderen aan natievorming in Suriname betekenen? Ik daag historici, sociaalwetenschappers en antropologen uit om een antwoord op deze vraag te geven.

De “feestcommissie” heeft gezegd dat alle districten optimaal zullen worden betrokken via de districtscommissarissen. Het is heel jammer dat anno 2010 wordt gesproken over districten en niet over woongemeenschappen. Als deze feestcommissie het hele land wou betrekken bij de festiviteiten, zou men beter als het om het binnenland gaat, de zaak kunnen benaderen via dorpen, woongemeenschappen en niet alleen via de districtcommissarissen, maar ook via de Gaama/dorpsbesturen en NGO’s die in het binnenland actief zijn.

De machthebbers van Nederland en Suriname hebben samen het binnenland van Suriname vóór de onafhankelijkheid, maar ook daarna genegeerd en uitgesloten. Een voorbeeld is de besteding van de verdragsmiddelen. De 1,59 miljard euro’s (3,5 miljard gulden) die Nederland voor Suriname na de onafhankelijkheid heeft gereserveerd, is op geen enkele wijze structureel ingezet voor de ontwikkeling van het binnenland.

Ik heb sterk de indruk dat ook na 35 jaar onafhankelijkheid van Suriname, het binnenland en de Marrons die daar wonen nog steeds geen verschil merken van de onafhankelijke Suriname en die daarvoor. Wij moeten ons schamen dat na 35 jaar onafhankelijkheid, Marronkinderen nog steeds op hun 6de/7de naar school mogen (op dit punt, heeft de onafhankelijkheid geen verbetering gebracht), dat ze minder mogelijkheden en kansen hebben zich verder te ontwikkelen, dat ze studiemogelijkheden ontberen, dat Marrons en Indianen, woonachtig in het binnenland niet vrij kunnen kiezen waar ze willen wonen en werken.

De Suriname van mij, als Marron heeft helemaal geen rede tot feestvieren. De Suriname van de heer Graanoogst en president Bouterse waarschijnlijk wel. Daarom heb ik in het begin van mijn verhaal alleen de mensen gefeliciteerd, die rede tot feestvieren hebben.

terug naar boven