Startpagina

De grote hereniging van zwarte mensen in en uit Suriname

In maart 2009 heb ik als voorzitter van SaMON een vooraankondiging i.v.m. de Herdenking en Viering van de Dag van de Marrons in Nederland gestuurd naar een aantal mensen. N.a.v. van mijn mail heeft mevrouw Ruth Wijdenbosch, assembleelid van de NPS een reactie gestuurd.

In haar reactie heeft ze het volgende geschreven: .........Toch denk ik dat het niet alleen de strijd van de Marrons geweest is die indruk gemaakt heeft op de kolonisator om zich terug te trekken en de slavenrnij af te schaffen. Ik ben er van overtuigd dat de strijd van de Marrons alleen succesvol heeft kunnen zijn door de ondersteuning die zij genoten van de stadsslaven, mijn voorouders, die steeds met gevaar voor hun eigen leven hun medebroeders in de bossen bij gestaan hebben, hetzij met raad, hetzij met informatie en niet te vergeten voedsel. Ik denk dat het tijd wordt dat wij Negers onze gezamenlijke geschiedenis goed onder de loupe nemen........   Klik hier om een paar van de reacties te lezen>>>>>

Onderstaand mijn reactie op haar e-mail:

Ik wil even reageren op de opmerking van Ruth Wijdenbosch over de tot nu toe onderbelichte bijdrage die de stadslaven (haar voorouders) hebben geleverd, mede waardoor de strijd van de Marrons succesvol is geworden. Deze reactie is op persoonlijke titel en niet in de hoedanigheid als voorzitter van SaMON.

Rudi, F. van Kanten heeft ook gereageerd en schreef "Het wordt tijd dat wij onze geschiedenis goed gaan begrijpen zodat wij ons ook beter kunnen richten op onze toekomst".

Kenrich Cairo geeft in zijn reactie aan dat In zijn perceptie Marrons en Stadscreolen gezamenlijke voorouders hebben en dat, dat als een absolute basis moet worden gebruikt om tot "de grote zwarte hereniging" te komen.

Deze reacties geven aan dat er bij sommigen de behoefte bestaat om over het gezamenlijke verleden van de Surinaamse negers (Marrons en Stadscreolen) in dialoog te treden. Misschien moeten we overgaan tot een wat ik zal noemen "NENGRE KOTITAKI KRUTU". Het moet een conferentie (in Suriname) zijn, waar Marrons en Stadscreolen in discussie gaan over hun gezamenlijk verleden.

Wat is het principe van Kotitaki

In het binnenland van Suriname kennen wij iets wat wij kotitaki noemen. Het kotitaki principe wordt voor heel veel doeleinden gebruikt, maar ik zal het hier hebben over het gebruik daarvan bij huwelijken. Als twee jonge mensen voor het eerst gaan trouwen, komen vertegenwoordigers van de twee families bijeen, 6 weken nadat de geliefden officieel bij elkaar hebben geslapen.

Deze vergadering heet de KOTITAKI KUUTU en bestaat uit drie belangrijke delen.

1. Eerst krijgen de twee families de gelegenheid van de gastheer, meestal is dat iemand van de vaderskant van de vrouw de gelegenheid om hun harten te luchten, hun irritaties over en weer uit te spreken zonder dat op de specifieke punten terug worden gereageerd of elkaar onderbreken. Het kunnen soms  felle aanvallen zijn, maar met het doel om aan het einde tot elkaar te komen. Nadat iedereen aan het woord is geweest, geeft de gastheer een samenvatting en vraagt aan de vergadering of er notie is genomen van alles wat gezegd is.

2. Tweede deel is de plechtigheid waarbij de moeders en vaders, ooms, tantes en andere familieleden in een kring de handen bovenop elkaar leggen en op aanwijzing van de gastheer uitspreken dat ze samen verder willen en zullen. Op dat moment past is het huwelijk officieel geaccepteerd en bekrachtigd.

3. En als laatste worden bindende afspraken gemaakt over wat te doen bij echtelijke ruzies, over eventuele kinderen, plek/plaats waar het echtpaar gaat, waar kostgronden open gekapt kunnen worden en hoe de twee families met behoud van het eigen, begripvol en in saamhorigheid met elkaar zullen leven. Dit is één  van de mooiste gebruiken bij de Marrons.

Misschien is het goed om dit principe te gebruiken om tot wat Kenrich heeft genoemd "de grote zwarte hereniging" te komen. De twee groepen moeten de gelegenheid krijgen om hun verhaal te vertellen, om hun irritaties uit te spreken, om feedback aan elkaar te geven, waarna kan worden gekeken hoe verder. Tijdens zo'n conferentie kunnen mensen die onze geschiedenis goed kennen (oraal als wetenschappelijk) hun versie vertellen.

Ik weet dat een proces als deze, tijd en moeite gaat kosten en dat er mensen zullen zijn die niets hierin zien. Ik ben realistisch genoeg om niet te denken dat Marrons en Stadscreolen met één conferenties alles hebben uit gepraat en dat wij één groep gaan vormen. Maar met zo een NENGRE KOTITAKI KRUTU kunnen wij tenminste begrip beginnen te kweken voor elkaar en ons gezamenlijk verleden. Waarschijnlijk zullen er daarna meer conferenties moeten komen over dit onderwerp.

Ik geloof erin. Ik denk dat Ruth, Kenrich en Rudi ook erin geloven. Nu de rest nog.

Met vriendelijke groet,

Roël Lugard

P.S.

Ik hoop niet dat er mensen zullen zijn, die de discussies zullen verengen tot een discussie over de vraag of wij elkaar Negers of Marrons moeten noemen. Deze zaak is te belangrijk om ons naar dat niveau te verlagen. Laten we ons eerst aan de grote lijnen vasthouden en dan kunnen wij inzoomen naar details.

terug naar boven