|
Startpagina
NGO'S ZIJN ONMISBAAR VOOR HET BINNENLAND
Een
analyse van Roël, R.Lugard, voorzitter van stichting
Ontwikkelingsprojecten midden Suriname (Teeifuka), woont in Nederland,
werkzaam als inspecteur Bouw- en woningtoezicht in gemeente Harderwijk
en is met zijn stichting vanaf 2003 bezig met ontwikkelingsprojecten in
het boven Suriname gebied.
Vijf jaar geleden in september 2000 namen 189 wereldleiders unaniem de
Millenniumverklaring aan. Ze hebben toen afgesproken dat ze geen
inspanning uit de weg zullen gaan om hun mede mannen, vrouwen en
kinderen te bevrijden van de vernederende en onmenselijke toestand van
extreme armoede, waaraan nog steeds meer dan 1 miljard mensen zijn
onderworpen.
Ze hebben acht specifieke Millennium Ontwikkelingsdoelen (MOD's)
geformuleerd die voor 2015 bereikt moeten worden.
Het gaat om: het
halveren van de extreme armoede en honger; het tot stand brengen van
universeel basisonderwijs; het promoten van gelijke behandeling voor
mannen en vrouwen, het met tweederde reduceren van kindersterfte, het
met drie kwart reduceren van kraambedsterfte; het terugbrengen van de
verspreiding van HIV/AIDS, malaria en andere belangrijke ziekten; het
verzekeren van een duurzaam milieu en het creëren van een globaal
partnerschap voor ontwikkeling.
Als we naar Suriname kijken en in het bijzonder naar het binnenland van
Suriname, dan moet eerlijkheidshalve geconcludeerd worden dat de
overheid nog geen actie hiertoe heeft ondernomen.
Ik verwacht daarom ook niet dat Suriname deze doelen in 2015 zal halen.
Maar toch ben ik optimistisch. Ik verwacht wel dat deze nieuwe regering
gestructureerd en planmatig gaat werken aan armoedebestrijding, goed
basisonderwijs, werkgelegenheid en gezondheidszorg voor de bewoners in
het binnenland en alle andere sociaal zwakke groepen in de maatschappij.
De regering kan niet alles doen. Daarom denk ik dat ze nauwer moeten
gaan samenwerken met de NGO's die al zolang in en voor het binnenland
bezig zijn.
Waarom zijn de NGO'S zo belangrijk
In het binnenland is te merken dat voorzieningen - als die er zijn,
meestal door particulieren of niet gouvernementele organisaties worden
opgezet. Andere zaken zoals scholen en gezondheidsposten zijn van EBG,
RK of de medische zending. Ik moet wel toegeven dat deze voorzieningen
niet altijd aan de plaatselijke behoeften voldoen. Maar hoe gebrekkig
ook, ze zijn aanwezig.
In vergelijking tot de zaken die de overheid naar de dorpen brengt zoals
elektriciteit, telecommunicatievoorzieningen en drinkwatervoorziening,
werken de particuliere initiatieven beter.
Aan de bovenloop van de Surinamerivier zie je accommodaties voor
toeristen, telefoonaansluitingen, generatoren, rijstpelmolens, etc. Je
merkt ook dat in de dorpen meerdere organisaties zijn, die met hulp van
buitenlandse financieringsorganisaties projecten initiëren en uitvoeren.
Rivierhavens worden aangepakt, clubhuizen worden gebouwd, bibliotheken
worden opgezet, er wordt aan kippenteelt gedaan, cementstenen worden
geproduceerd, houtzagerijen worden opgezet en huttenbouwpakketten worden
samengesteld. In feite zijn deze NGO's al bezig zonder de overheid met
het bereiken van de MOD's. Door deze initiatieven ontstaat werk,
armoede wordt bestreden en er worden mogelijkheden gecreëerd voor
persoonlijke ontwikkeling. Minister Felisi die Regionale Ontwikkeling in
zijn portefeuille heeft, kan gebruik maken van de ervaringen,
deskundigheid en structuren van deze niet gouvernementele organisaties.
Tot nu toe ontbreekt een goede samenwerking tussen de op een volgende
regeringen en deze organisaties.
Een probleem dat deze organisaties hebben is dat ze nog niet goed met
elkaar samenwerken. In het dorp Nieuw Aurora bijvoorbeeld, zijn acht
organisaties actief, die allemaal min of meer dezelfde doelen nastreven.
Ze werken langs elkaar en tegen elkaar. Dit is wel jammer omdat daardoor
de problemen niet efficiënt en effectief kunnen worden aangepakt. De
minister van Regionale Ontwikkeling die niet onbekend is met de wereld
van de NGO's zou hierin een belangrijke rol kunnen spelen, als het gaat
om het creëren van een klimaat voor goede samenwerking en afstemming.
De houding van de overheid en andere (semi)overheidsinstanties is altijd
geweest om initiatieven van particulieren niet te ondersteunen of erger
nog deze particulieren tegen te werken.
Om dit te staven zal ik
hieronder een paar voorbeelden geven:
-
In 1988, tijdens de binnenlandse gevechten, hadden de heer
Hugo Jabini (voorvechter grondenrechten) en ik als studenten van het IOL en
werkzaam op het ministerie van Onderwijs (directoraat Sportzaken en
Jeugdzaken) aan de huidige president, toen minister van onderwijs
gevraagd om ons toestemming te geven (met behoud van salaris) voor een
jaar naar het dorp Nieuw Aurora te gaan om de basisschool daar op te
starten. In het binnenland waren alle scholen toen in verband met de
binnenlandse oorlog dicht. Wij hadden geen toestemming gekregen, omdat hij vond
dat wij te duur waren om in het binnenland lessen te geven. Wij zijn
toen met een mobilisatiecampagne gestart en hebben een paar
onderwijsgevenden bereid gevonden om de school te gaan opstarten. Met de
namen van de gemobiliseerde onderwijsgevenden, zijn we naar het
ministerie van Onderwijs en het EBG-onderwijs gegaan. Wij moesten het
vervoer zelf regelen en de betaling hebben zij gedaan. De Johannes Arabischool in Nieuw Aurora is toen als eerste school in het binnenland
weer van start gegaan.
-
Ik had in datzelfde jaar als secretaris van de
ontwikkelingsorganisatie 'Jong Aurora' en bouwkundige een plan gemaakt
om 4 leslokalen in Nieuw Aurora bij te bouwen, omdat de 4 bestaande leslokalen van de
Johannes Arabischool niet toereikend waren voor alle
schoolkinderen. Dit plan is toen bij het Zeister Zendingsgenootschap in
Zeist (Nederland) ingediend voor financiering. Het leek in eerste
instantie dat er geld vrij zou komen, maar door interventie van het
EBG-onderwijs heeft ZZG van financiering afgezien, omdat gelden van het
ZZG alleen via de EBG moest lopen.
-
Stichting Teeifuka
Nederland waarvan ik nu voorzitter ben, heeft in
2004 geld van de Nederlandse financieringsorganisatie Novib gekregen om
een telefoonverbinding in Nieuw Aurora te realiseren. Wij hebben per
e-mail, brief, fax en telefoon de aansluiting bij Telesur aangevraagd.
Er is met zeven verschillende functionarissen van Telesur contact
geweest en na een jaar weten we nog steeds niet waar we aan toe zijn.
Het is Telesur wel gelukt om in maart dit jaar (twee maanden voor de
laatste verkiezingen) een telefoonaansluiting bij het huis van een Front
aanhanger in Nieuw Aurora te plaatsen.
Mijn doel is niet om personen/instanties aan de
schandpaal te nagelen. Ik wil met deze
voorbeelden aangeven, dat er heel veel
particuliere initiatieven niet tot uitvoering
komen omdat er niet goed wordt samengewerkt en
deze initiatieven niet vanuit de overheid worden
ondersteund en gestimuleerd. De problemen in het
binnenland zijn divers en complex. Het centrale
bestuur in Suriname, de grote organisaties zoals
EBG, RK en de medische zending, maar ook de
binnenlandse bewoners moeten beseffen dat een
complex probleem, goed doordacht en goed
voorbereid tegemoet moet worden getreden. Er zal
naar mij mening een integraal Plan voor
Ontwikkeling van het Binnenland (ik noem het
maar IPOB) moeten komen. Dit plan zou tot stand
moeten komen, door goede en intensieve
samenwerking tussen de overheid, grote
organisaties die in het binnenland actief zijn
zoals EBG en RK, de andere NGO's die zich bezig
houden met het binnenland en heel belangrijk de
binnenlandse bewoners zelf. De tijd waarin de
scholen en gezondheidscentra alleen maar
draaiende werden gehouden of waar elektriciteit
en kraanwater naar het binnenland worden
gebracht, zonder goed na te denken over effecten
en gevolgen moeten we achter ons laten. Deze
regering kan "HET PROBLEEM BINNENLAND" niet in 5
jaar oplossen, laten wij geen illusie hebben.
Deze regering zal wel in kaart moeten brengen,
wat de problemen van het binnenland zijn en hoe
ze denken dit gebied op korte en op lange
termijn tot ontwikkeling willen brengen.
terug naar
boven |
