|
Startpagina
In Suriname
krijgen wisie en Nederland altijd de schuld
Roël, R. Lugard, voorzitter
van stichting Teeifuka (www.teeifuka.nl)
- 09032011
Voor dit artikel definieer
ik wisie als: het gebruiken van
“bovennatuurlijke krachten” om geestelijke,
lichamelijke en materiële schade aan een ander
toe te brengen.
Ik ben 46 jaar geleden in
het dorp Nieuw Aurora in boven Suriname geboren.
Al van kinds af aan viel het mij op dat bijna
alles wat fout ging in het gebied, werd
toegeschreven aan wisie. Naast het feit dat als
iemand ernstig ziek was of doodging, een lukuma
altijd de oorzaak bij wisie vond, was wisie ook
de oorzaak van bijna alle menselijke falen en
mislukkingen.
Als een man te lui was om
een kostgrondje open te kappen, was de rede dat
iemand wisie voor hem “gezet/gestuurd” had. Ook
als iemand door onhandig om te gaan met een
kettingzaag een vinger kwijt raakte, was wisie
de schuldige. Als iemand die een winkel heeft,
roekeloos met zijn verdiend geld omgaat,
waardoor zijn winkel failliet gaat, was wisie
het enige dat zo’n faillissement kan hebben
veroorzaakt. Als iemand ongezond leefde,
bijvoorbeeld een drankprobleem had, kon hij niks
aan doen, omdat dat alleen kan komen door wisie,
die bovennatuurlijk is.
De mislukkelingen zochten
nooit de schuld bij zichzelf en aangezien het in
die samenleving bijna niet te bewijzen is dat
wisie niet de oorzaak van de vele falen kan
zijn, hoefden deze mensen nooit zich te
verantwoorden van hun falen. De schuld werd
nooit gezocht bij degene die werkelijk
verantwoordelijk gehouden moet worden voor het
eindproduct, de te behalen resultaten of het
goed afronden van een proces. Hierdoor konden en
kunnen mislukkelingen, roekeloos levende
personen en luie mensen ongestraft en
onverantwoord hun gang gaan. Alles wat fout
ging, was de schuld van wisie.
Dat is hetzelfde met
Nederland, als oud kolonisator van Suriname.
Nederland en Nederlanders worden heel gauw
verweten van neokolonialistische,
imperialistische en van verdeel- en heers
houding jegens Suriname en Surinamers. Door de
jaren heen zijn het in mijn ogen vooral de
creoolse politici die bovengenoemde termen
bezigen. Volgens mij om hun eigen falen en
mislukkingen te verbloemen. Ik heb Hindoestaanse
en Javaanse politici nog niet betrapt op het
gebruiken van genoemde typeringen op een
systematische manier.
Als de militairen in 1980
de macht overnamen, vond de toen aan de macht
zijnde elite, dat het de schuld is van het
neokolonialistische Nederland. Als de militairen
in 1982, vijftien intellectuelen hebben
vermoord, was dat de schuld van Nederland, omdat
Nederland deze mensen heeft aangezet om “het
revolutionaire proces” te destabiliseren. Als
Ronny Brunswijk, een opstandige lijfwacht van
Desi Bouterse, in 1986 een oorlog tegen zijn
vroegere baas begint, is het een creatie van
Nederland om Bouterse “klein te krijgen”. Als
Brunswijk, Bouterse, Boereveen en anderen door
onafhankelijke rechters in Nederland en Amerika
worden veroordeeld voor drugshandel is dat niets
anders dan de zoveelste poging van Nederland om
deze “eerlijke en hardwerkende” vooraanstaande
Surinamers te pesten.
Als de opeenvolgende
Surinaamse regeringen niet instaat blijken te
zijn om hun “bierbuik” of te wel het Surinaamse
ambtenarenapparaat een geslaagde liposuctie
behandeling te (laten) geven, komt dat door het
feit dat ze dit hebben geërfd van Nederland.
Als het onderwijssysteem in
Suriname niet wordt vernieuwd, komt dat doordat
het een kopie is van dat van Nederland.
Als in Suriname bijna niets
te merken is van het € 1,59 miljard
ontwikkelingsgeld, ontvangen van Nederland, dan
komt dat door de neokolonialistische houding van
Nederland.
President Bouterse heeft
recent gezegd dat de restanten van de koloniale
machtsstaat een grote belemmering is voor het
vestigen van een vrije democratische Surinaamse
rechtsstaat.
Mijn gerespecteerde vriend
Bert Eersteling heeft mij verrast met zijn
artikel: “Demarcatie grondgebied Suriname
koloniale erfenis”. Verrast, omdat ik de anti-
Nederlandse houding nog niet zo dominant had
ontdekt bij vooraanstaande Marrons. Zijn artikel
kan ik ook niet los zien van het vonnis van het
Inter Amerikaans hof in de Saamaka case, waar
demarcatie van de woongebieden van deze stam,
onderdeel is (over dit onderwerp kom ik heel
binnenkort met een artikel).
Surinaamse Nederlanders en
autochtone Nederlanders die maar iets kritisch
over Suriname en haar leiders zeggen of
schrijven worden weggezet als landverraders,
futuboi fu bakrabasi, bounty (wit van binnen,
bruin van buiten), en ze krijgen alle andere
benamingen die moeten duiden op een ziekelijke
en dominante houding van Nederland/Nederlanders
jegens Suriname/Surinamers.
Nederland wordt gezien als
de wisie die alle ellende in Suriname
veroorzaakt.
Surinaamse regeringen en
instituten die falen en mislukken hoeven zich
niet aan het Surinaamse volk te verantwoorden,
want ze kunnen niets aan doen, het ligt niet aan
hen, maar aan het Neokolonialistische Nederland.
Van neokolonialisme is
sprake als een vroegere kolonisator verborgen of
indirecte vormen van slavernij, overheersing en
uitbuiting op haar ex-kolonie toepast. Geloven
wij echt dat Nederland anno 2011, Suriname dit
(nog) bewust aandoet??
In het deel van het
Surinaamse binnenland waar ik vandaan kom, is de
aanhang van het geloof in de bovennatuurlijke en
verwoestende kracht van wisie, in de afgelopen
35 jaar drastisch teruggelopen. Mensen dragen
meer en meer hun verantwoordelijkheden. Maar ik
heb niet het gevoel dat sommige mensen/leiders
in Suriname bereid zijn om hun geloof in de
bovennatuurlijke en verwoestende werking van de
wisie die zij Nederland noemen, op te geven.
Want als ze niet meer in
het Neokolonialistische Nederland, als wisie
geloven, hebben zij geen alibi meer voor hun
falen en mislukkingen.
terug naar
boven |
